O. Barroso:
Sustraik nola ez nauen
utzi nahi aparte
bertsoa ta bertsoa
jo ta ke jo ta ke!
Jakin bertsolaritza
ainitz nuen maite
ainitz gustuko nuen
zu iritsi arte. (bis)
S. Colina:
Odei hain zara haundi
hain iaio hain argi
zure zientziaren bila
nagola aspaldi.
Ze garrantzi ematen
diozu kantari
zortziko txikiaren
lehen errimari? (bis)
O. Barroso:
Lehen errima aipatu
eta ze problema!
Hunaino etortzea
neronen kondena.
Nolako garrantzia
errima lehena!
Bukaera ez al zen
inportanteena? (bis)
S. Colina:
Bai bukaera dugu
inportanteena
parrandarentzat ere
ziri nabarmena.
Nik askoz nahiago dut
segidillarena
hasi segi ta segi
bukatzen ez dena. (bis)
O. Barroso:
Errima bat botata
beste baten bila
hola itzultzen baita
Sustrairen gurpila.
Zenbat aldiz aipatu
duzu segidilla?
Gehio segitu gabe
bukatu dadila! (bis)
S. Colina:
Antza denez etxera
bidali nahi nauzu
hurbildu natzaizuna
goxo pausuz pausu.
Hau bezalako aukeraik
ez daukagu usu.
Libiako egoeraz
zer iritzi duzu? (bis)
O. Barroso:
Libiako egoera
ez da hain segurra
nik ez dut iritzirik
ta ez da gezurra.
Gorritu egin da lehen
xuri zen muturra.
Sustrai bota ezazu
zure azken agurra. (bis)
S. Colina:
Agurra botatzea
betiko antzera
pauso bat aurrera ta
beste bat atzera
txapa ematen nabil
belarri ertzera.
Ai Odei! Zurekin joan
nahi nuke etxera. (bis)
Hil 2002-01-29
Emeterio Ibarguren eta Martzelina Bolinagaren semea. 6 urte zituela aita hil zitzaion eta ama, berriz, 10 urte zituela; orduan izebaren etxera joan zen Antzuolara. Antzuolan jaio zen, gurasoen jaioterrian, haiek hala nahi zutelako, nahiz eta ordurako Lizartzan bizi. Garai haiek zituen oso gogoan Kaxianok, bertako baso eta mendiak. Berak adierazia da haurtzaro tristea izan zuela, gerraostearen une latzenak baitziren. Hala ere, bere anaia Manolo soinua jotzen hasi zenean poz handia izan zuen.
16 urte zituela (1949/09/21), Nafarroako errepideak egiten lanean ari zela, lana aurreratzearren, lehertu gabe geratu zen lehergailu batek eztanda egin eta laguna hil eta itsu utzi zuen Kaxiano. Hala ere ez zuen etsi, eta soinu jotzeari ekin zion buru belarri. 18 urte zituela igande arratsaldero Lizartzan jotzen hasi zen eta ordutik beste herrietatik deiak jasotzen hasi zen.
Bertsotan gehienetan soinu jotzea zihoan tokitan hasi zen, bertsolaria falta eta berak egin behar izaten zuen lan bikoitza, hasieran bertsotan eta gero soinu jotzen. Oso urduri jartzen zen bertsotan oholtzara igo aurreko unetan eta azkenean erabaki zuen soinu jotzera dedikatzea. Bertsotarako doinu ugari egindakoa da.
Historiara pasako den gizona izango da Kaxiano, hainbat herrik eta erromerik ez dute bera sekulakoan ahaztuko.
Pata Negra musika taldearen "Era una noche de invierno" izeneko kanta doinua jaso zuen Jon Maiak 1997ko Bertsolari Txapelketa Nagusiko finalean, Donostian, arratsaldeko agurra kantatzean.
